Drodzy,
Trening samoobrony za nami. Serdecznie dziękujemy Piotrowi za wyposażenie nas w techniki, dzięki którym możemy czuć się bezpieczniej oraz za szkolenie z możliwych zachowań i ich konsekwencji w sytuacji zagrożenia. To był intensywny dzień – dziękujemy! Kolejne spotkanie już w kwietniu, tym razem w terenie (z opcją biwaku).
Więcej szczegółów prześlę niebawem.
Pozdrawiam serdecznie,
Tomek
Wielu rodziców zgłasza się do mnie z podobnym pytaniem: „Moje dziecko ma trudności z matematyką – co zrobić?”
Czasem jednak okazuje się, że problem nie polega na tym, że dziecko nie potrafi matematyki. Problemem jest tempo pracy, sposób nauki albo brak dobrze zorganizowanego systemu pracy.
Chciałbym pokazać to na przykładzie jednej z ostatnich konsultacji.
Przed chwilą zakończyłem konsultację z tatą i jego córką – Zosią, uczennicą klasy siódmej.
Zosia ma orzeczenie o potrzebie specjalnych warunków nauki, ponieważ ma trudności ze słuchem. W zaleceniach znajdują się między innymi:
W praktyce oznacza to, że w klasie, gdzie jest hałas i dużo uczniów, dziecku może być po prostu trudniej.
Podczas naszej konsultacji przeprowadziłem diagnozę umiejętności matematycznych i sposobu pracy Zosi.
I bardzo ważna informacja: Nie zobaczyłem żadnych problemów z matematyką.
Fundament matematyczny jest dobrze zbudowany. Widać dobrą pracę nauczycieli i rodziców z poprzednich lat.
Jedyny element, który trzeba dostosować, to tempo pracy.
Rodzice często nie wiedzą, że matematyka w klasach 4–6 wygląda trochę inaczej niż w klasach 7–8.
W klasach 4–6:
Natomiast klasa 7 to duża zmiana.
Pojawiają się nowe zagadnienia:
Do tego dochodzi egzamin ósmoklasisty, który zaczyna wpływać na sposób prowadzenia lekcji. Dlatego wiele dzieci zaczyna mieć poczucie, że matematyka nagle stała się trudna. Często jednak nie chodzi o brak zdolności matematycznych, ale o zbyt szybkie tempo nauki.
Podczas konsultacji ustaliliśmy bardzo prosty, ale skuteczny system pracy.
Może to zaskakiwać, ale czytanie ze zrozumieniem jest podstawą matematyki.
Podczas diagnozy zauważyłem, że Zosia czyta trochę wolniej, szczególnie gdy spotyka nowe słowa. Dlatego pierwszy element planu to:
15 minut czytania na głos każdego dnia.
Zaproponowałem książkę:
C.S. Lewis – „Podróż Wędrowca do Świtu”.
Podczas czytania:
To bardzo skuteczny sposób rozwijania rozumienia tekstu, które jest kluczowe przy zadaniach matematycznych.
Drugi element to krótkie, systematyczne ćwiczenia matematyczne. Nie godziny pracy. Wystarczy 15 minut dziennie.
Zosia pracuje ze zbiorem zadań matematycznych Kaliny dla klas 4–8.
Zasada pracy jest prosta:
Dzięki temu dziecko:
Jeśli pojawią się zadania, z którymi Zosia nie potrafi sobie poradzić, zapisuje je i przynosimy je na zajęcia. Raz w tygodniu spotykamy się na lekcji online, gdzie wspólnie rozwiązujemy trudniejsze zadania.
Trzecim elementem pracy jest oczywiście materiał z bieżących lekcji matematyki.
Podczas konsultacji sprawdziliśmy algebrę. Zosia bardzo dobrze radziła sobie z:
Jedyną rzeczą, którą poprawiliśmy, był sposób zapisu działań w zeszycie – linijka pod linijką, tak żeby łatwiej było znaleźć ewentualny błąd.
Każdą sesję nauki zaczynamy od 3 minut rozgrzewki matematycznej.
Używamy do tego kostek do gry. Na przykład:
To bardzo proste ćwiczenie, które pomaga uruchomić myślenie matematyczne.
Największe postępy w nauce matematyki nie wynikają z talentu. Wynikają z systematycznej pracy.
W przypadku Zosi pracujemy jako zespół:
Rolą dorosłych jest stworzenie warunków, w których dziecko może spokojnie pracować i rozwijać swoje umiejętności.
Podczas naszej konsultacji spędziliśmy 90 minut na:
Nie było potrzeby „ratowania matematyki”.
Trzeba było tylko ustawić sposób pracy.
Za miesiąc spotkamy się ponownie, żeby sprawdzić postępy i ewentualnie skorygować plan.
Jeżeli Twoje dziecko:
zapraszam na konsultację matematyczną.
Czasem wystarczy jedna rozmowa i dobrze ustawiony system pracy, żeby dziecko zaczęło radzić sobie dużo lepiej.
📞 515 613 339
🌐 pieczarkiiprzyjaciele.edu.pl
Zapraszam do kontaktu.
Tomasz Pieczarka
lekcje matematyki • tutoring edukacyjny • wsparcie rodzin w edukacji
Od wielu lat uczę matematyki dzieci i młodzież – od uczniów szkoły podstawowej po nastolatków. Kiedy spotykam się z rodzicami, którzy zgłaszają potrzebę pomocy w nauce matematyki dla swojego dziecka, niemal zawsze słyszę to samo zdanie:
„On jest leniwy.” albo „Ona jest leniwa.”
Mam zwyczaj wracać do rodziców z uczciwą informacją zwrotną. Mówię im, co widzę – jakie dziecko ma możliwości, jakie są jego realne trudności i jaki potencjał. I bardzo często okazuje się, że potencjał tych młodych ludzi jest znacznie większy niż poziom wiedzy czy umiejętności, który aktualnie prezentują. Mimo to w odpowiedzi od rodziców znowu słyszę: „On jest po prostu leniwy.”
Rozumiem ten punkt widzenia. Sam jestem ojcem i w naszym domu dorasta już piąty nastolatek. Znam więc tę sytuację również z perspektywy rodzica. Ale warto powiedzieć sobie jedną rzecz bardzo jasno:
Nie należy oczekiwać, że nastolatek będzie w naturalny sposób chciał siadać do nauki.
Takie przypadki się zdarzają, ale są naprawdę rzadkie.
Okres nastoletni to moment głębokiej zmiany. Dotychczasowy świat dziecka zaczyna się rozpadać, a młody człowiek powoli staje się osobą dorosłą. To czas kryzysu, niepewności i budowania własnej tożsamości.
Z tym wiąże się również bardzo naturalny proces – odrzucanie autorytetu rodziców. Nastolatek przestaje chcieć, aby to rodzice decydowali o jego wyborach, o jego edukacji czy o kierunku jego życia.
To nie jest coś nienormalnego. To jest naturalny etap rozwoju.
Dlatego rodzice stają się często jednymi z ostatnich osób, od których nastolatek chce przyjmować polecenia czy nakazy.
Warto też spróbować spojrzeć na ich sytuację ze zrozumieniem.
Wielu młodych ludzi naprawdę nie wie:
Zresztą warto przypomnieć sobie własne myślenie z tego wieku. Czy my naprawdę patrzyliśmy na naukę inaczej?
Jest jeszcze jedna rzecz, o której mówi się bardzo rzadko. Wielu młodych ludzi nie zostało nauczonych uczenia się.
Nie wiedzą:
Często potrzebują w tym pomocy. Jednocześnie bardzo często nie chcą przyjąć tej pomocy od rodziców.
Z mojego doświadczenia wynika, że przełom pojawia się wtedy, gdy w życiu młodego człowieka pojawia się osoba trzecia. Ktoś, kto staje się sojusznikiem rodziców, ale jednocześnie nie jest rodzicem.
Dlaczego to działa? Ponieważ nastolatek znacznie łatwiej przyjmuje informację o sobie od osoby z zewnątrz.
Rodzice zawsze będą dla niego kimś, kto:
Dlatego młody człowiek częściej przyjmie informację o swoim potencjale od osoby z zewnątrz.
Taki mentor czy tutor może pomóc w kilku bardzo praktycznych rzeczach.
Zobaczyć konkretne umiejętności młodego człowieka i nazwać je. Powiedzieć mu wprost, co już potrafi i jaki ma potencjał.
To oznacza bardzo praktyczne działania:
Czasem matematyka jest najważniejsza.
Czasem ważniejsza będzie biologia czy inny przedmiot.
Trzeba to po prostu mądrze poukładać.
Na przykład:
To są rzeczy, których większość młodych ludzi po prostu nigdy się nie nauczyła.
Na końcu jest jeszcze jedna bardzo ważna sprawa. Osoba, która wspiera młodego człowieka, sama powinna być osobą systematyczną. Bo prawda jest taka, że: efekty w nauce rzadko wynikają z samego talentu. Talent jest cenny i potrafi zwielokrotnić wysiłek. Ale to, co naprawdę przynosi rezultaty, to systematyczna praca.
Czasami tak. Ale dużo częściej jest po prostu:
Dlatego zamiast oczekiwać, że sam z siebie zacznie się uczyć, warto stworzyć mu przestrzeń do rozwoju. Przestrzeń, w której ktoś pomoże mu:
Od kilkunastu lat towarzyszę młodym ludziom w ich edukacji.
Pracuję zarówno z nastolatkami, jak i z ich rodzicami, pomagając im uporządkować proces nauki.
Jeżeli widzisz, że Twoje dziecko właśnie takiej pomocy potrzebuje — zapraszam do kontaktu.
Drodzy,
Zapraszamy Was na kolejne spotkanie w ramach programu Rodzina Gotowa na Trudne Czasy.
Powoli robimy to, co inni robią szybko, żeby szybko zrobić to, co inni robią powoli.
Szczegóły spotkania
📅 14 marca (sobota)
🕑 start: 13.00
📍 Imielin – Hala Widowiskowo-Sportowa https://maps.app.goo.gl/44Hc6kVxqzHbhDGx5
To będzie praktyczne wprowadzenie do samoobrony dla rodzin – jak reagować w sytuacji zagrożenia, jak zadbać o bezpieczeństwo swoje i bliskich oraz jak zachować spokój w trudnej sytuacji.
Trening poprowadzi Piotr Lipiński – doświadczony instruktor Krav Maga i żołnierz rezerwy. Piotr będzie szkolił nas „pro publico bono” – dziękujemy!
Zapraszam całe rodziny – zarówno rodziców, jak i dzieci. W czasie zajęć przewidziana jest opieka dla młodszych dzieci.
Koszty spotkania
Koszt spotkania to 100 zł od rodziny plus 10 zł (bez względu na liczbę uczestników) – za każde dziecko, które zostanie przekazane pod opiekę. Prosimy o płatności gotówką. Opłaty finansują wynajęcie sali i zakupy potrzebne do prowadzenia spotkań. 10% przychodu zostanie przekazane jako darowizna na konto Sióstr Zawierzenia w Częstochowie.
Do kupienia będą książki Pawła Frankowskiego, który bardzo przystępnie pisze o przygotowaniach na trudne czasy. Polecamy!
Tradycyjnie już będzie można napić się pysznej kawy i herbaty 🙂 i zjeść dobre ciacho (z możliwością wrzucenia do puszki drobnej opłaty).
Zapisy za pośrednictwem formularza: https://forms.gle/UstJ1PguvPeHLNkHA
Pozostałe sprawy organizacyjne
📅 Kalendarz naszych kolejnych spotkań:
Od kwietnia przenosimy się w teren – rozpoczynamy sezon na biwakowanie 🙂 i uczymy się działać w trudniejszych niż domowe warunkach.
Fundacja Vigiles Rodzina i Bezpieczeństwo
Draft strony Fundacji możecie obejrzeć tutaj: https://family-fortress-page.lovable.app/ Jestem bardzo ciekaw Waszego zdania na jej temat 😉
Do zobaczenia!
Tomek, Grzegorz, Maciek
515613339
Sąsiedzka Obrona Cywilna – Program treningowy – dziękujemy za inspirację do wyłączenia prądu!
To był świetnie spędzony czas dla rodziny – próba Akatystu i czytanie książek miały swoją niepowtarzalną atmosferę 🙂 No i dużo więcej spania – młodzi zasnęli bez dostępu do telewizora i laptopów dużo, dużo wcześniej. Generalnie wyciszenie i jeszcze raz wyciszenie.
Agregat zadziałał, choć potrzebował dodatkowego obciążenia, by piec gazowy nie wariował. Wcześniejsze przygotowanie świec i latarek pozwoliło spokojnie wystartować. Zabrakło tylko przejściówki w przedłużaczu – trzeba było jej szukać z latarką.
Czas bez prądu pokazał mi jak wiele bodźców mamy dzięki niemu wokół siebie.
Do następnych ćwiczeń – pozdrawiam!
Czy jako rodzic możesz uczyć swoje dziecko? Do pewnego momentu – zdecydowanie tak! Często to właśnie Ty jesteś najlepszym obserwatorem jego talentów i trudności. Ważne jednak, aby wiedzieć, jak to robić mądrze i skutecznie. Jako tutor rodzinny pomagam rodzicom odkryć ich rolę w edukacji dzieci. Przeczytajcie, jak wyglądało to u 8-letniego Wojtka.
Trafili do mnie rodzice bystrego ośmiolatka. Ich główna obawa? Wojtek nudzi się w szkole i powoli traci zapał do nauki. Chłopiec ma świetne predyspozycje: doskonale liczy, dobrze czyta i bez problemu radzi sobie z zadaniami tekstowymi. Trzeba było tylko nadać temu odpowiedni kierunek.
Na konsultację zaprosiłem Wojtka razem z tatą i młodszą siostrą, Zosią. Moim celem było przyjrzenie się 4 kluczowym w tym wieku umiejętnościom:
Jako wychowawca edukacji wczesnoszkolnej (oraz ojciec dużej rodziny) wiem, że dzieci najlepiej pokazują swoje umiejętności w naturalnych, bezstresowych warunkach. Dlatego nasze spotkanie opierało się na zabawie. Rzucaliśmy kostkami, układaliśmy z Zosią wzory z guzików, czytaliśmy fragmenty książek i zrobiliśmy krótkie dyktando. Tata mógł z boku obserwować, jak syn radzi sobie z wyzwaniami.
Z szerszej perspektywy edukacyjnej Wojtek rozwija się znakomicie:
Moim zadaniem jako tutora jest nie tylko diagnoza, ale przede wszystkim integracja działań rodziców w proces edukacyjny. Tata Wojtka otrzymał ode mnie konkretny plan działania:
Tata Wojtka i Zosi wyszedł ze spotkania wyposażony w wiedzę, pomysły na konkretne zabawy i co najważniejsze – w wiarę w to, że przy odpowiednim wsparciu może być najważniejszym nauczycielem swoich dzieci. Czekam na wieści o postępach Wojtka i trzymam kciuki za całą rodzinę!
Czujesz, że potencjał Twojego dziecka nie jest w pełni wykorzystany? Zadzwoń, jeśli i Ty potrzebujesz wsparcia w edukacji swojego dziecka i szukasz praktycznych narzędzi do pracy w domu.
Cześć, witam Was serdecznie!
Tu Tomek – Program Rodzina Gotowa na Trudne Czasy.
„Zrób powoli to, co inni robią szybko, żeby szybko zrobić to, co inni robią powoli.”
Za nami już pięć spotkań. Przed nami szóste.
Ostatnio widzieliśmy się w kinie – wynajęliśmy salę, obejrzeliśmy „Mój sąsiad Totoro”. Kapitalny czas. Odpoczynek, początek ferii, dobre rozmowy.
Ale my już myślimy o kolejnym kroku.
Potwierdzony termin: 14 marca.
Tego dnia będzie z nami Piotr – były żołnierz, profesjonalny instruktor Krav Maga.
Będzie nas szkolił z samoobrony.
Bardzo się cieszę, bo Piotr robi to naprawdę na wysokim poziomie. To będzie konkretne, praktyczne szkolenie dla rodzin.
Zarezerwujcie ten termin w kalendarzach – 14 marca, start godzina 13:00.
Spotkamy się w Imielinie na Hali Sportowej.
To nasze szóste spotkanie w tym cyklu.
W kwietniu planujemy wyjście w teren – tematy bardziej bushcraftowe, off-gridowe.
Działamy krok po kroku.
Budujemy gotowość spokojnie, systematycznie.
Do zobaczenia 14 marca.
Będzie naprawdę świetnie.
Pozdrawiam,
Tomek
Cześć! Jeśli zastanawiasz się, jak pomóc swojemu dziecku w nauce matematyki – niezależnie od tego, czy ma ogromny talent, który warto oszlifować, czy zmaga się z zaległościami, które spędzają sen z powiek – ten wpis jest dla Ciebie.
Dlaczego warto uczyć się matematyki?
Co robić, by nauczyć się tej matmy?
Czego nie robić, żeby się jej nauczyć?
To pytania, które bardzo często pojawiają się w rozmowach z rodzicami. I nic dziwnego. Matematyka bywa trudna, budzi emocje, czasem frustrację. Dlatego coraz częściej zastanawiam się, co może przydać się rodzicom w procesie nauki matematyki.
Jakie informacje, jakie wiadomości, jakie umiejętności byłyby Wam – rodzicom – potrzebne?
Czego chcielibyście się dowiedzieć, czego się nauczyć, tak żeby pomóc dzieciom lepiej, sprawniej uczyć się matematyki, a może i nie tylko matematyki?
To pytania otwarte. I bardzo ważne.
Kiedy sam zadałem sobie pytanie: co może przydać się rodzicom w procesie nauki matematyki? – odpowiedź, jaką sobie udzieliłem (i nie wiem, czy mam rację), była dość prosta.
Według mnie jest to dobry nauczyciel.
Nie tylko taki, który jest merytorycznie dobrze przygotowany, który ma cały materiał w głowie – chociaż to oczywiście się przydaje. Ale przede wszystkim taki, który jest życzliwy dziecku. Życzliwy rodzicom. Taki, który jest wsparciem zarówno dla dziecka, jak i dla rodziców.
Dobry nauczyciel to nauczyciel, który docenia każdy talent i postępy dzieci. Który przekazuje potrzebne dla dalszego rozwoju dzieci informacje z życzliwością i szacunkiem dla starań rodziców o przyszłość własnych pociech.
Dobry nauczyciel wie też, kiedy dzieci uczą się matematyki.
Po pierwsze – wtedy, kiedy tego chcą.
Tego nie da się zmienić. Jeżeli dzieci nie będą chciały, nie będą się uczyły.
Kiedy dzieci lubią nauczyciela, dużo szybciej chcą się uczyć i uczą się od nauczyciela, którego lubią. Od takiego, który pozwala się lubić. Który daje się lubić. I który rozumie ich potrzeby.
Trzeci warunek jest równie ważny – kiedy to, czego uczą się dzieci, jest dopasowane do ich możliwości. Trzeba poziomować cele, które młodzi ludzie mają osiągać – od najmłodszych lat po lata dalsze. Im szybciej zacznie się to robić w taki sposób, żeby nie było zastojów, żeby nauka mogła iść płynnie, tym lepiej.
I po czwarte – kiedy lekcje nie są nudne.
Dzieci i młodzi ludzie chcą się uczyć wtedy, kiedy lekcje nie są nudne, a angażują i wciągają w pracę.
Warto młodszym dzieciom dać coś do rąk. Konkretne zadanie związane z manipulowaniem przedmiotami, tak by mógł zostać uruchomiony proces tzw. idealizacji.
Tak jak to miało miejsce podczas moich ostatnich zajęć w szkole z klasą pierwszą, gdzie w małych, trzyosobowych zespołach dzieci rzucały kostkami i wspólnie dodawały w zakresie 20. Albo podczas zajęć indywidualnych – zwykłe patyczki, guziki, klocki czy matematyczne kostki, które pozwalają dzieciom budować własne działania matematyczne.
Wszystko, co pozwala dzieciom operacyjnie działać, ma sens.
A jeżeli chodzi już o nastolatków, to metoda problem solving jest kapitalną metodą, która angażuje, szczególnie wtedy, gdy pracuje się w małych zespołach. I co ważne – można ją stosować również w przypadku młodszych dzieci.
Spełnione są wszystkie cztery warunki. I co dalej?
Może się zdarzyć, że dziecko nadal nie chce się uczyć. I czasem trzeba też na to pozwolić. Trzeba szukać gdzie indziej. Szukać innych powodów. Być może problem nie jest ukryty w samym procesie dydaktycznym.
Wtedy potrzebne jest inne wsparcie. Nie nauczyciela matematyki, ale doświadczonego pedagoga, tutora, coacha albo po prostu doświadczonego rodzica.
Jeżeli widzisz u swojego dziecka potrzebę zajęć, które nie będą nudne i które będą dostosowane do jego możliwości – zapraszam serdecznie.
Jeżeli takie zajęcia już ma, a mimo to nadal nie chce się uczyć i potrzebujesz konsultacji, również takiej mogę udzielić.
Zapraszam do kontaktu.
Pieczarki i Przyjaciele 